I'm coming home

Het is zover. Morgen vertrek ik van Phoenix naar Memphis, om van daaruit naar Amsterdam te vliegen. Zondagochtend om 11.20u is mijn geplande aankomsttijd.

Vanmiddag heb ik mijn winguitreiking gehad. Een mooi moment, omdat vanaf nu een 'wing' op mijn colbert prijkt, in plaats van een naamplaatje. Iedereen bedankt die er bij was!

Ik kom net terug van een gezellig etentje bij de cheesecake factory, en moet nog van alles inpakken. Ik heb heel veel zin om weer terug te zijn in Nederland omdat ik iedereen heb gemist. Het weer hier zal ik in ieder geval wel missen, vandaag was het een lekkere 22 graden!

Eenmaal terug in Nederland zal ik een tijdje vrij zijn. Pas in februari begint de grondschool in Eelde voor het multi-engine traject.

Hiermee komt ook een eind aan mijn blog. Bedankt voor alle lieve reacties iedereen. Waardeer het enorm. Tot gauw!

Eindbaas verslagen! Game over..

Ik schrijf nu met een enorme smile dit bericht, want ik heb zojuist vernomen dat ik mijn CPL check gehaald heb. Vanochtend mogen vliegen met een Nederlandse instructeur die onze checks komt afnemen. Van tevoren waren er allerlei wilde verhalen over deze man dat hij ontzettend streng zou zijn. Vanochtend zat ik dan met trillende benen en een bevende stem tegenover Mr. Cairo, de 'big angry black man', zoals zijn bijnaam luidt.. Maar de verhalen bleken onterecht. Het was een open en rechtvaardige man, die graag wilde zien dat ik precies kon uitleggen waarom ik het een en ander zo had gepland en dat ik in staat was 'captaincy' te tonen.
De check zou twee uur lang duren en bestond uit een stukje navigeren, uitwijken naar een ander vliegveld, alle soorten landingen, airwork en failure handling, zoals practiced forced landing etc.
Ik voelde me tijdens de vlucht ontzettend gespannen, want dit kon weleens mijn laatste check hier in Amerika kunnen zijn.
Het vliegen ging redelijk, het was in ieder geval niet mijn beste vlucht. Maar eenmaal aan de grond kreeg ik het verlossende woord te horen dat ik geslaagd was: 'Passed'. Wat een heerlijk gevoel! Ik kan gewoon weer naar huis :D
Morgen hoor ik of ik zaterdag weer terug kan vliegen naar Nederland, dus ik hou jullie op de hoogte. Voor vandaag en morgen: ff shoppen, inpakken, feesten en winguitreiking! Ik kom met een nieuw bericht zodra ik mijn uitreiking heb gehad.

IFR rated

Ja hoor hij is binnen! Vanochtend mijn IFR check gevlogen met een onzettend chille instructeur. Het IFR gedeelte was me goed bevallen. Ik pikte het best wel snel op en vond het ook leuk om te doen. Afgezien van wat kleine foutjes door de spanning, heb ik een goede vlucht gevlogen. Dit heeft uiteindelijk geresulteerd in een S+ beoordeling, oftewel Above Standard. Ik ben nu instrument rated en kan weer verder naar de volgende fase.
Vanaf morgen moet ik weer visueel vliegen. Dus lekker naar buiten kijken tijdens het vliegen. Er volgen nog vier lessen en een aansluitend examen, dat wordt afgenomen door een Nederlandse instructeur. Met dit examen kan ik mijn CPL behalen; Commercial Pilot Licence. Tijdens de lessen zullen we weer allerlei oefeningen doen zoals landingen, airwork en practiced forced landings. Waarschijnlijk donderdag alweer mijn allerlaatste check hier in Amerika..!

Examentraining

Na onze geweldige vliegreis naar San Diego hebben we niet meer naar Long Beach kunnen plannen vanwege het slechte weer in Arizona, maar ook daar in California. Dinsdag zijn Joris en ik wel naar Las Vegas gaan vliegen. We hadden een planning gemaakt naar het internationale vliegveld van Las Vegas, Mcarran International. Hier landen dus ook de grote vliegtuigen vanuit de hele wereld en daar kwamen we dan aan met onze kleine eenmotorige Arrow. Het vliegveld ligt vlak achter de beroemde Strip, de weg waar alle grote hotels en casino's staan. Jammer genoeg heeft Joris de landing op Las Vegas gemaakt, want dat had ik ook wel prachtig gevonden. Ik heb wel mogen opstijgen vanaf het vliegveld, het was al donker en de lichtstad was toch wel indrukwekkend zo vanuit de lucht.

De afgelopen week is het weer onzettend hard gegaan met vliegen. Ik heb vandaag mijn examentraining afgerond. Morgenochtend sta ik er op voor mijn D28, dit is weer een interne check die door mijn eigen instructeur wordt afgenomen. Maandag zal ik dan waarschijnlijk mijn IFR eindcheck hebben met een checkinstructeur. Ik vind het nog best wel spannend omdat ik de afgelopen 18 vluchten met een instructeur heb gevlogen die niet zo veel zegt en alles wel goed vind. Vandaag had ik dan eindelijk even een andere kritische instructeur en toen had ik wel het idee dat ik nog veel meer te leren heb. Maar ik hou er vertrouwen in dat het wel goed komt en mocht het zo zijn dat ik mijn checks in één keer haal, dan komt het einde toch echt wel gauw in zicht..

Navigeren

IFR navigeren is een stuk anders dan toen we alles op zicht moesten doen. Met IFR volg je bepaalde airways, 'snelwegen' in de lucht, en word je gecontroleerd door bepaalde luchtvaartcentra. De airways zijn dan bepaalde radialen die je moet volgen vanaf een radiobaken. Zo vlieg je vaak van radiobaken naar radiobaken tot je bij je bestemming bent.

Met IFR vlieg je ook een stuk hoger en dat heb ik vooral tijdens mijn laatste vlucht gemerkt, toen ik een tijdje op 11.000 ft moest zitten. Ik ben afgelopen zaterdag samen met Joris (en instructeur natuurlijk) naar San Diego gaan vliegen. Wat een geweldige belevenis! In Arizona doen we tijdens het vliegen een IFR bril op zodat je alleen op je instrumenten kunt kijken. Dit doe je omdat het toch altijd wel mooi weer is in Arizona en zo simuleer je dus dat je geen zicht naar buiten hebt. Onze instructeur wilde ons eens meegeven wat écht IFR vliegen inhoudt. San Diego ligt aan de westkust, zo'n 300 mijl van ons verwijderd, en door het zeeklimaat heb je vaak laaghangende bewolking landinwaarts.

De vlucht ging van Falcon Field naar Blythe (een ontzettend suf vliegveld waar niks te beleven valt), van Blythe vloog ik naar Montgomery (San Diego). Eenmaal in de buurt van San Diego kwamen we in de wolken terecht. Toen mocht ik mijn IFR bril afzetten. Wat je dan absoluut niet moet doen is naar buiten kijken, je zintuigen misleiden je enorm. Binnen de kortste keren raak je gedesorienteerd, je moet absoluut je instrumenten vertrouwen. Door de laaghangende bewolking konden we het vliegveld maar niet vinden. Uiteindelijk zijn we door approach (luchtverkeersleiding) als het ware binnengeloodst, omdat de ILS van het vliegveld, een hulpmiddel om door het volgen van radiosignalen op final te komen, buiten werking was op dat moment.

Eenmaal op San Diego hebben we even geluncht en daarna vertrok Joris van San Diego naar Yuma en ik weer van Yuma naar Falcon Field in het donker.

Voor vandaag stond eigenlijk een navigatievlucht naar Long Beach op het programma, maar helaas is het weer sinds zondag uitzonderlijk slecht. Het grootste probleem voor IFR navigatievluchten is kans op ijsvorming. De temperatuur op de hoogtes waarop we vliegen ligt rond het vriespunt. Als er dan ook bewolking en zelfs regen op je plaats van vertrek is heb je kans op ijsvorming op de te vliegen hoogtes. En helaas zijn onze kistjes niet ice-proof..

Morgenmiddag gaan Joris en ik het weer proberen, ditmaal hebben we een planning naar Las Vegas gemaakt. Hopelijk is het weer die richting op wat beter voor morgen. De vooruitzichten zijn nog niet optimaal, maar morgenochtend zullen we het pas zeker weten.

Night solo

Afgelopen maandag heb ik mijn nachtsolo gevlogen. Dit is de laatste solo in onze vliegopleiding. Voor mijn nachtsolo heb ik nog twee uurtjes met mijn instructeur gevlogen. Eenmaal terug op ons eigen vliegveld mocht ik alleen vertrekken. Maar helaas bleek mijn landinglicht niet te werken, dus moest ik weer een nieuwe mass&balance maken voor een ander vliegtuig. Na een klein oponthoud dus toch alleen het luchtruim gekozen om direct naar Gateway te vliegen. Dit is een vliegveld op 15km afstand. Dit vliegveld heeft lange banen, dus geschikt om stop en go's te maken. Daarbij land je op de baan, rem je tot je volledig stil staat en dan geef je weer vol gas om op te stijgen. Dit heb ik zo'n 5 keer moeten doen, om daarna weer terug naar Falcon Field te vliegen.

Het mooie was ook dat de verkeersleiding op Gateway en Falcon Field op het moment dat ik solo moest dicht was. Dan zijn de vliegvelden uncontrolled en moet je zelf voor separatie zorgen. Dat doe je door goed over de radio te communiceren waar je bent en wat je gaat doen. Gateway is een vliegveld waar ook grotere vliegtuigen en zakenjets landen. Als een MD80 dan meld dat ze 35 mijl van het vliegveld af zijn, dan duurt het maar een paar minuten voor ze op final zitten, in tegenstelling tot onze kleine Arrow's. Het gevoel was prachtig. Al die lichten om je heen en zelf maar zorgen dat je al het verkeer ziet en met ze communiceert! Wat is vliegen toch heerlijk.. Hieronder nog even een foto van Phoenix by night, niet door mij genomen.

Vanmiddag heb ik mijn D16 gevlogen, dit was een interne check waarbij de oefeningen van de afgelopen periode werden beoordeeld. Ik heb hierop een hele goede beoordeling behaald. Ik moet daarbij wel zeggen dat mijn instructeur wel iemand is die niet zo kritisch is.

Morgen sta ik er weer op voor twee vluchten. Dan begin ik met navigeren. Dat wordt weer veel tijd besteden aan planning. Morgen ga ik waarschijnlijk naar Yuma, een vliegveld tegen de grens van Mexico. Joris heeft dezelfde instructeur als ik en loopt gelijk met mij. Daarom gaan we vanaf zaterdag back to back missies doen. Dan vliegt de een bijvoorbeeld heen en de ander terug. Hierdoor kan je veel verder vliegen. Zaterdag vliegen we waarschijnlijk naar San Diego en maandag hopelijk naar Long Beach, California! Hartstikke mooi als het doorgaat..